با صورتش خشك مىكرد . على ( ع ) عرض كرد : اى رسول خدا ، امروز مىبينم عنايتى با من فرمودى كه تاكنون سابقه نداشت پيامبر فرمود : چه مانعى است از اين عواطف شديد كه امروز در بارهء تو ابراز كردم در حالى كه : « تو هستى كه پيام رسالت مرا بعد از من به مردم ابلاغ خواهى كرد ، و توئى كه صداى مرا به آنان خواهى رساند و توئى كه بعد از من اختلافات آنان را توضيح و تبيين خواهى نمود » ( 1 ) اكنون اين سؤال را بايد پاسخ داد كه آيا با وجود چنين شخصيتى ( على بن ابي طالب عليه السلام ) در ميان مسلمانان پس از رحلت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله ، مىتوان تصور كرد كه اختلاف مردم آن دوران در شناخت شخصيت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم و سخنان او ، علت قابل قبول داشته است آن جامعه چگونه جامعه اى بود كه چنين شخصيت با عظمتى را در مورد شناخت فوق ناديده گرفته و ساليان متمادى او را در سكوت نگاه داشتند آيا اين همه روايات كه در علم و شايستگى على عليه السلام براى تبيين مكتب اسلام و شخصيت آورندهء آن ، نقل كرديم ، مىتواند مورد اعتراض قرار بگيرد بديهى است كه اگر آن همه روايات نتواند حقيقت مزبور را اثبات كند ، ما ديگر نمىتوانيم به هيچ روايت و گروه هايى از روايات كه حقيقت معينى را اثبات مىكند اعتماد كنيم . معلم البشر ، العقل الحادى عشر خواجه نصير طوسى در تجريد اعتقاد مىگويد : « از آن جمله دلائلى كه شايستگى على عليه السلام را براى زمامدارى پس از رحلت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم ، اينست كه على بن ابي طالب داناتر از همه بوده است ، زيرا او

--> ( 1 ) همين مأخذ ص 486 و 487 .